Vermissingkosten: wel of niet terecht?

Leden van de fractie van de Partij van de Arbeid worden regelmatig bevraagd naar tarieven die door onze gemeente geheven worden. Onlangs stuurde een burger een mailbericht aan de gemeenteraad  over zogenaamde 'vermissingkosten'. Dit zijn de kosten die een gemeente mag rekenen, naast de kosten van een vervangend document, met name bij het vermissen van een paspoort. Wettelijk kan een gemeente kosten voor vermissing rekenen, maar is daartoe niet verplicht. De briefschrijver gaf in zijn mail aan het toerekenen van deze kosten niet terecht te vinden, omdat hij hetzelfde document ontvangt wanneer hij een nieuwe zou aanvragen.
Vorige week verscheen onderstaand bericht in Binnenlands Bestuur:
"Slachtoffers van paspoortdiefstal moeten in de toekomst niet extra worden bestraft als ze bij gemeenten een vervangend document komen halen. Nu moeten ze soms tientallen euro's vermissingkosten betalen, maar minister Liesbeth Spies (Binnenlandse Zaken) wil dat daar een eind aan komt.
Ze werkt aan een wijziging van de paspoortwet, die voor de zomer moet zijn doorgevoerd. Dat bevestigde een woordvoerder zaterdag naar aanleiding van een bericht in De Telegraaf. Door die wijziging wordt geregeld dat gemeenten mensen, die buiten hun schuld gedupeerd zijn, niet met extra kosten opzadelen. Overigens hoeven gemeenten op dit moment de extra kosten niet in rekening te brengen, maar sommige doen dat wel. De bedragen hiervoor verschillen.
Slachtoffers van bijvoorbeeld zakkenrollers of tasjesdieven voelen zich momenteel, door het moeten betalen van de vermissingkosten, dubbel gepakt."


Gezien bovenstaande berichtgeving hebben collega Schoel en ik de volgende vragen aan het college gesteld:
1) Heeft het college kennis genomen van het bericht in Binnenlands Bestuur inzake vermissingkosten en het voornemen van de minister van Binnenlandse Zaken?
2) Waarop is het huidige tarief van vermissingkosten in Schiedam gebaseerd, ofwel hoe wordt de hoogte bepaald? Hierbij graag een uitsplitsing in kostenposten.


3) Op de vervanging van welke documenten worden nu vermissingkosten geheven?
4) Hoe verhouden deze kosten zich met kosten die bij een reguliere aanvraag dienen te worden gemaakt?


5) Is het college bereid om, vooruitlopend op landelijke besluitvorming, het beleid inzake 'vermissingkosten' voor Schiedam aan te passen, ofwel het heffen van deze kosten te schrappen?
6) Wanneer het antwoord op vraag 5 ‘ja’ is op welke documenten?

7) Wanneer het antwoord  ‘nee’ is, wat is hiervoor dan de reden?

Wordt vervolgd...

Keerpunt: linkse samenwerking?

Dit weekeinde stond in het teken van een tweetal partijcongressen. Waar het CDA een krampachtige poging deed om radicaal naar het midden te gaan (en daarmee bevestigt dat het blijkbaar nu rechts van dat midden te staan), wendde Job Cohen zich juist van dat midden af. Dat het CDA meer radicaal wil zijn, of beter gezegd lijken, is niet zo vreemd. De laatste jaren komt ‘radicaal’ steeds meer in. Dat begon na de alles-lijkt-goed-te-gaan-dus-waarom-veranderen-jaren van Paars met de opkomst met de stevige boodschap van Pim Fortuyn. De politieke instabiliteit die volgde na het electorale succes van diens LPF in maart 2002, maar met name ook zijn tragische dood in mei van datzelfde jaar, wordt anno 2012 nog steeds gevoeld.

 

 

Het gevoel van onbehagen dat die instabiliteit voedt, was voor een deel al ingegeven door de opkomst van het moslimfundamentalisme en de terroristische excessen die dit met zich meebracht, en werd vooral versterkt door het klappen van de dotcom-bel in de Verenigde Staten en het vergiftigd raken van de hypotheekmarkt in datzelfde land. In Europa bracht de Euro toch niet de zegeningen die beloofd en verwacht waren, mede veroorzaakt door slecht doordachte en daarna nog slechter uitgevoerde afspraken over het stabiel houden van de monetaire markt. Tel daarbij op mondiaal sterk stijgende brandstof- en voedselprijzen en een toenemende werkloosheid en een zwakke electorale ondergrond is gecreëerd.

 

 

De afgelopen jaren heeft er met name een versterking plaatsgevonden van de radicale vleugels van het politieke spectrum: op links profiteerde daar met name de Socialistische Partij van en op rechts in eerste instantie de LPF, daarna de van de VVD afgesplitste Rita Verdonk, kampioen van de peilingen, maar nooit bij de verkiezingen en inmiddels de PVV van Geert Wilders. Het ooit zo populaire midden wordt daarmee steeds leger. Met een naar links trekkende PvdA en naar rechts neigende VVD, blijven alleen het CDA, D66 en Groen Links over.

 

 

Maar goed, op het congres van de PvdA kondigde Job Cohen aan in elk geval niet meer het middelpunt te willen zijn van de coalitiespelletjes van VVD, CDA en gedoger PVV. Juist omdat verwacht wordt dat op een aantal belangrijke ‘hervormingsvoorstellen’ van dit kabinet de PVV zijn gedoogrol zal opgeven, hengelen de kabinetspartijen naar een gematigde PvdA. Maar na een aantal keren de reddende hand te hebben toegestoken, met name bij de Euro, heeft Cohen terecht aangekondigd dat de PvdA niet meer de rol van ‘schaduwgedoger’ wil spelen. Uit het regeringskamp werd daarop verontwaardigd gereageerd, maar het was eerder verbazingwekkend dat de PvdA in voorkomende gevallen tot op heden die rol heeft gespeeld.

 

 

Met de komst van de in elk geval linkser ogende Hans Spekman wordt het steven gewend en gericht op SP en Groen Links. Dit heeft al concreet geleid tot het gezamenlijk organiseren van bijeenkomsten van deze partijen, waarbij overigens met name de SP en in veel mindere mate de PvdA domineerde. De boodschap is echter helder: er moet een progressief alternatief komen voor het teveel vanuit de markt georiënteerde denken van Rutte c.s. Dat er nog fors te overbruggen verschillen zijn tussen de partijen is duidelijk, maar deze zijn zeker niet onoverkomelijk. Of dat zal leiden tot een Keerpunt, zoals bij de verkiezingen het gezamenlijke programma van toen nog PvdA, D’66 en PPR heette, moet nog blijken.

 

 

In de jaren zeventig werd de samenwerking tussen partijen vooral in de lokale politiek zichtbaar. Daarom was het afgelopen weekeinde niet alleen dat van de landelijke partijcongressen, maar werd een ontluikende samenwerking ook in Schiedam zichtbaar. Op sociaal gebied gaan de linkse partijen PvdA, SP en GL, samen goed voor 13 zetels in de raad, bekijken in hoeverre er tot gezamenlijke standpunten gekomen kan worden. Ook op het gebied van bijvoorbeeld volkshuisvesting, milieu en andere kwesties vermoed ik dat er ook lokaal een radicaal ander geluid kan gaan doorklinken. En daarmee zou dan veertig jaar na Keerpunt een gezamenlijk links geluid weer realiteit kunnen worden.

 

Ambitie

Het is teveel eer voor het Christen Democratisch Appèl om te beweren dat deze partij de afgelopen week het nieuws in politiek Nederland beheerste, maar na de capitulatie van voorheen partijleider Maxime Verhagen in de race om het leiderschap van de christen-democraten, is de partij wel vaak in het nieuws. Het is dus weer onrustig in de inmiddels vierde partij van ons land, in de peilingen zelfs de zesde. Deze onrust werd versterkt door het Strategisch Beraad (ironische zin als ik hem teruglees...) dat plannen voor de nieuwe, linksere, koers naar buiten bracht.

Door de deelname aan het meest rechtse kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog dreigt de partij namelijk te worden verpulverd. Tijd dus om een koerswijziging aan te kondigen. Meest in het oog springende maatregel is de zoveelste lancering van een vlaktaks, alhoewel nauwelijks links te noemen. Derhalve is het afbreken van het heilige hypotheekaftrekhuisje veel opmerkelijker. Niet alleen wordt daarmee afgeweken van een lang volgehouden koers, twee jaar geleden bruskeerde Balkenende VVD-voorman Rutte nog door hem uit te dagen juist deze maatregel te verdedigen, maar ook wordt daarmee de huidige gedoogcoalitie met VVD en PVV op scherp gezet.

Het CDA is overigens niet de enige partij die deze week aan het H-woord wil gaan morrelen. Nota bene de ING presenteerde een plan op welke wijze de woningmarkt hervormd zou moeten worden. Naast een geleidelijke afschaffing van de aftrek, ook voor de huidige hypotheken, zou de inkomensbelasting in de hoogste schijf omlaag moeten (in samenhang met maatregelen om mensen die al hebben afgelost wel weer te zwaarder te belasten via het eigen woningforfait) en een totale afschaffing van de overdrachtsbelasting. Tel daarbij op berichten van vandaag dat de waarde van de woningen nog verder gedaald is en het plan van de ING gaat steeds logischer klinken. Als de bank dan zelf ook starters ook daadwerkelijk hypotheken gaat verstrekken, want daar schort het volgens de media ook sterk aan, dan zou mogelijk de woningmarkt weer in beweging kunnen komen.

Wat dat betreft is het spijtig dat de visie van het CDA niet verder reikt. Juist nu is het van belang om de woningmarkt actief te blijven benaderen, ook om de stagnatie in de bouwsector niet nog groter te laten worden, is actie nodig om woningbouw te stimuleren. Overigens staat de landelijke CDA daar niet alleen in.

In Schiedam heeft de PvdA-fractie getracht het college te stimuleren om op het gebied van het huisvesten van studenten actie te ondernemen. Aanleiding daarvoor was namelijk een zeldzame actieve houding van het kabinet Rutte om de woningmarkt, in casu die voor studenten, te stimuleren. Door premies kunnen partijen bewogen worden om bestaande panden om te bouwen tot kleinere wooneenheden. Dat studenten hier een belangrijke doelgroep zijn is logisch, maar wat ons betreft zouden meer starters op deze wijze aan een woning geholpen kunnen worden. Helaas deelt het college die visie amper en wacht lijdzaam de initiatieven binnen de nog amper tot wasdom gekomen Metropoolregio af. Na slechts contact met een enkele corporatie uit Delft wordt de conclusie getrokken dat er geen belangstelling onder studenten zou zijn. Tja... over ambitie gesproken.

Daar het Strategisch Beraad van de landelijke CDA en de ING hierover voor onze stad geen visie kan ontwikkelen, ligt de handschoen bij de lokale politiek. Aan ons om die op te pakken... Wordt vervolgd.

Talent

Vanmorgen vroeg, toen ik uitstapte bij metrostation Dijkzigt, viel mijn oog, of moet ik zeggen spitste mijn oren, toen ik voorbij de op het station gevestigde winkel liep. Niet zozeer vanwege het aanbod van de winkel, omdat deze geen etalage heeft blijft dat ook na al die jaren onduidelijk, maar omdat er een bebaarde jongen van in de twintig gitaar stond te spelen en te zingen. In een stad met zoveel, overigens vaak getalenteerde, straatzangers geen opmerkelijk beeld wellicht, maar wel omdat hij dit binnen in de winkel deed en ook nog een kleine versterker had aangesloten op een microfoon om zodoende daadwerkelijk zijn stem kracht bij te zetten.

Vragen die dan door het hoofd spoken zijn: staat deze man hier om mensen de winkel in te lokken, is het een goedkope manier om de Buma/Stemra slim af te zijn of is het de zoon van de eigenaar die wanhopig probeert door te breken? Valt hij in die laatste categorie dan is er mogelijk echt iets mis met zijn muzikale kwaliteiten, alhoewel dat zeker niet te horen was. Maar wie gisteravond Andere Tijden heeft gezien, kan constateren dat er inmiddels zoveel mogelijkheden zijn om voor een groot publiek door te breken dat onze dappere doorzetter toch echt de boot gemist heeft. Vooral toen in de jaren negentig de commerciële zenders elke avond, zeven dagen in de week, 52 weken per jaar het publiek vermaak moesten bieden, werd terugegrepen op succesformules die reeds in de jaren zestig furore maakten in ons land. Zet een zichzelf als talent bestempelde persoon voor een kritische jury, met op de achtergrond een mogelijk nog kritischer publiek en de op de bank zittende zappers leven automatisch mee.

Gaat dit nou op voor alle talentenjachten zou je zeggen? Muziek scoort nog steeds het best, met in het verleden de Soundmixshow en Starmaker als voorbeelden en nu met The Voice of Holland als meest sprekende voorbeelden (onbegrijpelijk dat de Schiedamse Sharon Doorson in dat programma het moest afleggen tegen een harp-spelende-Adele-look-a-like, maar dat terzijde). Zelfs het koppelen van mensen, zoals in The Bachelor en Boer zoekt vrouw gebeurt, en in zekere zin ook een talentenjacht kan worden genoemd, scoren zeer goed.

Dat talentenjachten niet altijd even goed scoren, bleek toen een aantal weken geleden bij de publieke omroep getracht werd om premiers-in-spé te ontdekken. Nu was het mij als kijker al niet echt duidelijk hoe de selectie om tot de laatste vier te komen had plaatsgevonden, maar ook die selectie ontsteeg niet echt het niveau van het ondergemiddelde van het Lagerhuis (ook al zo'n programma uit vervlogen tijden). Als je dan echt politiek talent wil ontdekken, ga dan als makers zelf het land door, zet een zeepkist op straat en laat mensen spontaan een verhaal afsteken. En discrimineer dan niet op leeftijd, want juist mensen van een gevorderde leeftijd hebben door wat ze hebben meegemaakt nog meer te vertellen dan de begin-twintigers die ons hadden moeten boeien bij het door Daphne Bunskoek geleide 'Premier gezocht'.

Door tijdgebrek kon ik vanmorgen er dus niet achter komen wat het verhaal van de bebaarde jongen was. En helaas voor hem hadden maar weinig mensen interesse, want het miljoenenpubliek dat veel minder getalenteerde muzikanten trekt op televisie, was in de verlaten winkel slechts op een hand te tellen. Mogelijk dan toch maar naar Hilversum?

[eerste pagina] [vorige pagina]  [volgende pagina]